#677 Less is more

Volgens mij is het inmiddels alweer meer dan twee weken terug dat ik hier mezelf moed in zat te praten en motiveerde om weer dagelijks te gaan schrijven. Dat dit een tikkeltje overmoedig was wist ik toen eigenlijk al. Maar goed, dat hindert niet. Vandaag is het wel weer zo ver, en dat is al heel wat. Vind ik dan.

Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een tijdje misschien ook gewoon net iets teveel in een dag probeerde te proppen. Nu lijken de dagen met twee mini’s om je heen vaak zowel ellenlang te duren, als supersnel voorbij te vliegen en dan vaak ook nog in een rare mix van die twee. Twilight zone. Andere vaders, moeders, of andersoortige opvoeders weten misschien een beetje wat ik bedoel. Tel daarbij op dat die twee ruwe diamanten ook ’s nachts graag nog eens wat aandacht opeisen (vragen is er niet bij) en de ooit zo heldere scheiding tussen dag en nacht blijkt ook opeens verdwenen.

Een soort permanente staat van zijn is wat er voor in de plaats is gekomen. En dat is gewoon zo. Dat is niet leuk, dat is niet stom, dat is gewoon. Neemt niet weg dat hierdoor (en misschien ook wel door het feit dat ik net een nieuwe job heb, met nogal veel indrukken en nieuwe dingen waar ik maar al te graag in duik, een vrij grootscheepse verbouwing die zich aandient en waarvoor de voorbereidingen ook al de nodige energie vragen, een minibieb die even snel in mekaar moest worden geknutseld, een wekelijkse hersenbrekende cursus en het onderhoud van de website van een nogal explosief groeiende politieke partij) mijn hoofd zich zo langzamerhand begon af te vragen wat ik nu eigenlijk allemaal aan het doen was. En voor wie.

Gelukkig weet ik tegenwoordig ook prima een rem te vinden. En kost het me weinig moeite meer om deze in te trappen en snel weer te overzien wat nu echt belangrijk is. Dus, voorlezen aan de mini’s voor ze gaan slapen zonder met mijn hoofd bij de agenda update van een lokale fractie in Rotterdam te zijn die vanavond toch echt online moet. Dus, de sous-chef die op dit moment aannemer is, ondersteunen als opperman daar waar nodig. Dus ook, tijd nemen om weer echt eens een boekje te lezen om te ontspannen, zonder te denken dat andere boeken vol hoogdravende wereldverbeterende teksten en ideeën eigenlijk voorrang hebben. Dus, even naar opa fietsen die met zijn knie omhoog ligt. Dus, zomaar wat schrijven, omdat het leuk is, zonder te denken dat ik er eigenlijk een essay uit zou moeten persen waarin ik het klimaatprobleem oplos. Dus, spontaan naar kermis gaan en 17 keer in de draaimolen zitten tot je er zelf misselijk van wordt, maar er toch van genieten. Dus, zomaar opeens een half uurtje langer slapen op woensdag en met zijn allen ontbijten.

Dus dat. Less is more. Soms echt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s