#679 Een uur achteruit

Ik deed net de jongste hier in huis, de miniman, in bad. In een gehavende badkamer met beperkt licht en zonder enige vorm van gordijnen. Het is buiten al even donker en terwijl die mini lekker zit te spetteren besef ik pas dat het voor die kleintjes en hun ingebakken kookwekker eigenlijk al een uurtje later is dan ‘normaal’.

En opeens begrijp ik de extra chagrijn en het kortere lontje van die andere minimens wat beter. Zojuist aan tafel tijdens het eten, en daarna, vloeiden er iets meer tranen dan normaal. Al weet ik niet of ik daarmee vooral ook mijn eigen kortere lontje goed praat of dat dit echt het geval is. Tranen zijn er altijd wel ergens om. Al is het om een sok die toch zeker een net een graad of 21 de verkeerde kant op gedraaid zit, dan wel om een net iets te donker geserveerd oranje stukje zoete aardappel, of een speelgoedauto die er toch echt niet meer bij past in die broekzak, omdat er al 14 in zitten…

Dat van die aardappel wordt dan ook nog eens eerst luidkeels gemeld, om vervolgens wanneer ik me omdraai, wel opgegeten te worden. Soms moet je dingen niet willen begrijpen. Een degelijke constante valkuil. Ik lazer er vaak in. Het is een bijzondere leerschool dat vader zijn. Nooit uitgeleerd. En maar bijdehand doen tegen die mini’s. Ze zullen wel vaak denken ‘wat lul jij nou man, weet je zelf wel waar je het over hebt!?’ Nou vaak niet dus. Ik heb mezelf altijd al een tikkeltje autodidactisch gevonden en dat komt nu goed van pas. Alles wat je vandaag leert kan volgende week weer grotendeels de prullenbak in. Overdreven natuurlijk, al voelt het soms wel zo.

We denken ook (te) vaak dat we als mens controle hebben over de toekomst. Ik vraag me vaak af of die invloed ook daadwerkelijk zo groot is als hij in onze hoofden lijkt. Het voelt alsof we er van overtuigd zijn dat we hiermee controle kunnen uitoefenen op het verloop van de tijd. Wat weer met zich meebrengt dat we van dingen uit gaan, dat we anticiperen op dingen. Dat we dingen verwachten. Wat weer onherroepelijk leidt tot teleurstellingen omdat dingen toch altijd exact anders lopen dan gedacht, of verwacht. Zoals ook nu, terwijl ik verwacht dit stukje af te kunnen schrijven en daarna de gister al voorbereidde risotto naar binnen te kunnen schuiven omdat de sous-chef de minimens in bad doet en op bed legt.

Niks blijkt minder waar, want halverwege dat ritueel komt diezelfde sous-chef naar beneden rennen om te zeggen dat de minimens nu toch echt verwacht dat ik haar uit bad haal en op bed leg vanwege een kleine miscommunicatie tussen de dames. En zo geschiedde. Laptop dicht, vuur onder de pan vandaan en naar boven om de minimens uit bad te halen en op bed te leggen. We hebben nul invloed meer op het uur wat achter ons ligt, maar we hebben ook zeker vele malen minder invloed op het uur wat voor ons ligt. Dat lijken we weleens te vergeten in een wereld waar in we alle mogelijke risico’s op voorhand willen uitsluiten. Soms is het beter om een uurtje achteruit te denken. Reflectie heet dat geloof ik. Zouden we allemaal vaker moeten doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s