#680 Moreel kompas

Ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe ik wil beginnen. Wat ik wil zeggen. Wat ik wil schrijven. Ik heb me laten provoceren. Zojuist. Op Instagram. Dat gebeurt wel vaker, dus dat is niet nieuw. Alleen zojuist voelde het alsof het een druppel was. Het gaat inmiddels echt veel te ver. En we staan er met zijn allen bij, en kijken er naar. Doen er maar weinig aan. Laten het gebeuren. Alsof het allemaal niet zo erg is. Lachen het weg. Stoppen het weg.

Ik kijk naar een foto. Een duo-foto. Met een split in het midden. Suggererend dat het twee vergelijkbare taferelen toont. Rechts zie ik een jongetje op zijn rug gezien. Hij staat tegen een hek en praat met een jongen aan de andere kant van het hek. De foto is zwart wit. Hij heeft een pet op. Een ouderwetse pet. Het tafereel speelt duidelijk in het verleden. Een erg bekend verleden. Een collectieve herinnering aan iets wat we nooit meer willen. Een zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Zoals er vele zwarte bladzijden zijn en nog zullen komen.

Het jongetje draagt iets op zijn kleding. Op zijn schouder in dit geval. Een teken. Voor iedereen herkenbaar. Opgelegd door mensen aan de verkeerde kant van de geschiedenis, opgenaaid door waarschijnlijk zijn eigen moeder of oma. Oma’s en moeders die met hetzelfde teken over straat moesten. Het teken dat er voor zorgde dat diezelfde oma’s, diezelfde moeders, het jongetje zelf waarschijnlijk, broertjes, zusjes, neefjes, nichtjes, en opa, opa ook. Dat ze op de trein werden gezet. Hun laatste rit. Een laatste rit richting kampen waarin ze als waardeloze dingen vernietigt werden. Geen keus. Hun bezittingen geplunderd. Hun levens niks waard, hun lichamen onteerd en verbrand. Miljoenen lichamen. Generaties uitgewist. Dit is wat er toen is gebeurd.

Op de jas van het jongetje prijkt een jodenster. Op de foto links zie je een hedendaags tafereeltje. Een kindje kijkt met een pietenpet op van een afstand naar een Sinterklaasintocht, door de kier van twee bouwhekken heen. Een suggestief plaatje. Zeker omdat het zou moeten suggereren dat deze twee taferelen op een smakeloze wijze ‘hetzelfde’ zouden zijn. Een kind wat niet naar een Sinterklaasoptocht kan kijken, is hetzelfde als een kind wat hoogstwaarschijnlijk in de verbrandingsovens in een van de vernietigingskampen van de Nazi’s in verdwenen. Dat is wat dit plaatje zegt.

Dit plaatje, deze smakeloze suggestie, die dient als koren op de molen van de Faya Lourensjes en Mental Theootjes van deze wereld, wordt straffeloos op Instagram geplaatst door een gekozen volksvertegenwoordiger die dagelijks een zetel inneemt in onze tweede kamer. Waar hij, met een paar mede-trawanten, dagelijks opnieuw alleen maar provoceert om het provoceren. Waar hij wars van welk moreel kompas mensen voorliegt, bedriegt en tegen elkaar ophitst. En stapje voor stapje gaat het steeds verder. Thierry Baudet, waar ik het hier over heb, is een schande en een gevaar voor onze democratie en kaapt met dergelijke acties onze geschiedenis. Ik word er misselijk van.

En toch, toch wil ik leren begrijpen wat diezelfde Faya Lourens en diezelfde Mental Theo, en met hun nog duizenden mensen bezielt om hier hartstochtelijk en vol overtuiging in mee te gaan. En de collega-kamerleden van Thierry en zijn bende moeten dit ook. Leer het begrijpen. Maar accepteer het nooit. Accepteer deze manier van valse geschiedschrijving niet en biedt een alternatief. Verlies die mensen niet. Dat zou weleens gevaarlijk kunnen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s