#684 Op de valreep

Gisteren heeft Hugo de Jonge 2.0, of Ernst voor intimi, het einde van Corona aangekondigd. Of nou ja, voor zover dat kan natuurlijk. Wij als mensen met onze verslaafdheid aan totale controle hebben natuurlijk vrij weinig te zeggen over hoe dit virus zich gedraagt. En welke varianten er nog van een afstandje Satanisch zitten te gniffelen en geduldig wachten tot het hun beurt is. Toch denken we al twee jaar lang dat we dit toch aardig kunnen en doen. Andere mensen, een onderzoekscommissie onder leiding van Jeroen Dijsselbloem bijvoorbeeld, denken daar dan weer anders over. En zo blijven we aan de gang.

Anyhow, ik bedoelde natuurlijk het einde van de maatregelen rondom alle Covid-varianten, die ons toch twee jaar in de greep hebben weten te houden. En hoe. Ik kom er niet helemaal ongeschonden uit moet ik zeggen, en dan heb ik qua randvoorwaarden nog niks te klagen ook niet. Ook mijn lichamelijke gezondheid is er aardig vanaf gekomen. Het virus liep keer op keer aan ons huis voorbij (al bivakkeerden wij ook netjes vooral in dat huis, actieradius zo’n beetje nul). Iedere nieuwe variant en nieuwe golf. Niet aan mij besteed. Vaccineren? Prima. Helemaal voor. Booster? Ja hoor, kom maar door. Toch voelde ik minder urgentie voor het zetten van die derde prik. En zie daar! Omikron wint het dan toch van mijn laksheid. Al weet ik niet of het een wedstrijd was.

Vorige week was het raak. Mijn zelftest, en later ook die van de sous-chef, gaf voor de eerste keer twee streepjes. Uitsluitsel van de vrienden van de GGD volgde niet veel later op de dag. ‘Dit betekent dat u Corona heeft’, stond er in niet mis te verstane woorden in de mail met de uitslag. Dus, in het zicht van de haven, tegen beter weten in, ook hier aan belandt: Corona. Een avond en een nacht pijn aan mijn lijf, druk op alle denkbare holtes in mijn hoofd en vooral een hoop snot, non-stop. Nu, een weekje verder ben ik nog wat eerder en langer moe dan normaal, maar verder lijkt het allemaal alweer achter de rug. De sous-chef had geen klachten. De mini’s net zo min. Was het dan toch een mannengriep? Ik denk het niet. Twee vaccinaties achter de rug en wetende dat dit de meest milde variant tot nu toe is, wil ik eerlijk gezegd niet weten hoe het was geweest als ik ongevaccineerd é´én van de eerste pechvogels was geweest een jaartje of twee geleden. Ik hoop dat Ernst gelijk krijgt.

Photo by Call Me Fred on Unsplash

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s