#688 Uil (duif)

Soms vraag ik me af, of nou ja soms, eigenlijk continu, hoe het brein van minimensen werkt. Eigenlijk vraag ik me net zo vaak af hoe het brein van die ‘grote’ volwassen mensen werkt, want dat lijkt een nog grotere brei aan inconsistentie. Maar dat even terzijde. Die minibreinen. Die zijn onnavolgbaar soms. De driftig rondparaderende miniman vindt alles interessant en wil van alles weten wat het precies is en doet. Ook wat ík doe word vaak bevraagd in de niet te misverstane bewoordingen ‘Wat doe jij nou!!?’. Meestal vergezeld door twee vragende handjes naast zijn hoofd. Net een pratende emoticon.

Photo by Jesse Cason on Unsplash

Zo ook dus laatst, op de fiets. Voorop, in het zitje wat eerder toehoorde aan zijn zus. Die zit nu achterop de wereld om haar heen te becommentariëren en mij van tijd tot tijd te verbeteren. Soms maak ik me er blijkbaar nogal makkelijk vanaf wanneer ik de miniman antwoord geef als hij weer eens vol overgave naar iets wijst wat hij nog niet kent. ‘Kijk!!’ is het dan, met een priemende vinger in de richting van het object of beest waarvan hij de naam nog niet weet. Nu ben ik de beroerdste niet en benoem ik braaf alles, vaak voorzien van wat extra advies, ik zit er toch. Soms gaat het even mis en maak ik een vergissing.

Meneer wees in de richting van een dikke duif, in een boom. De boom weet hij wel en ook vogel zit al een tijdje in het repertoire, dus het leek me tijd voor een verrijking. ‘Ja, vogel, maar weet je wat voor vogel?’ vroeg ik. De minimens achterop zat (waarschijnlijk met haar duim in haar mond) een beetje in haar eigen wereld te zitten, anders had die prompt geantwoord, maar nu kreeg ik zelf een keer de kans. Die kans verspeelde ik meteen, want ik beantwoorde vol overtuiging mijn eigen vraag met ‘uil!’. Instant werd dit herhaald door de vogelaar in spé: ‘Ja, uil!’.

Snel verbeterde ik mezelf nog, ‘Oh nee duif’, stamelde ik. Maar ik werd al verbeterd door de zelfverzekerde turf van nog geen meter voorop de fiets, ‘Neehee, uil…!’. Dus, sindsdien is iedere duif die we tegenkomen een uil. ‘Kijk, uil!’, inclusief miniwijsvingertje. Ik kan verbeteren wat ik wil, ik word niet meer geloofd. Het kinderbrein is een bijzondere plaats. Uil(skuiken).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s