#689 Alles achterlaten

Vandaag en morgen herdenken we en vieren we onze vrijheid. Dat woord ‘vrijheid’, het had voor mij jarenlang iets abstracts. Ik dacht dat ik wel doorhad wat dit betekende. Ik fladderde een beetje door het leven. Had geluk met de plaats van mijn wieg én de bouwers van mijn nest. Mijn levenspad bewandelend aan de hand van mijn keuzes. Moeilijke keuzes soms uiteraard. Soms ook keuzes die niet helemaal uit mijn koker kwamen, maar toch, in hoe ik daarop reageerde stond ik volledig vrij. Nog steeds fladder ik door het leven, vaak als een net iets te zware duif. Je staat niet bij dingen stil, het is gewoon zo, alsof het een natuurwet is.

Natuurlijk zijn er donkere periodes, is het niet altijd groot feest. Zijn er momenten waarop je denkt dat je het zwaar hebt en óók hebt. Niet alles is te relativeren. Dwangmatig het positieve nastreven is immers ook een dood spoor. Maar je gaat door, je hebt immers ook alle ruimte daarvoor. Met je huis, je tuin, je vaste leuke baan mét die zo gezochte zingeving tegenwoordig. Kids die zorgeloos opgroeien. Zoveel scholen om je heen dat je bijna niet kunt kiezen. Je kunt zeggen en schrijven wat je wilt. Je mag het met iedereen oneens zijn. Je hebt iedere dag te eten. Je hebt de luxe je druk te maken over het klimaatprobleem en andere ver-van-je-bed-problemen.

En dan ergens in maart, fiets je met een minimens voorop en een minimens achterop, met zijn allen zingend, zo in de richting van een grote groep met mensen die uit een touringcar stappen, op het fietspad waar je dagelijks overheen rijdt. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt. Niks is vanzelfsprekend. Die vrijheid, dat fladderen, kan van de een op andere dag volledig verdwijnen. Als een slechte film. Geregisseerd door één van de vele slechteriken op deze wereld. Je weet dan ook meteen wat dit is. Wie deze mensen zijn. Het wereldnieuws is opeens dichtbij. Deze mensen uit Oekraïne zijn alles kwijt. Alles wat ik dagelijks voor lief neem, wat zij misschien ook wel deden. Het bestaat niet meer.

Hun thuis, hun families, hun geliefden vaak en wat allemaal nog meer, zomaar, plotsklaps achtergelaten om erger te voorkomen. Ze kunnen tijdelijk terecht in een leegstaande vleugel van het ziekenhuis in onze achtertuin. In die vleugel ontmoeten we een maand later iemand zoals wij. Het is surrealistisch bijna. Niet te bevatten. Een vrouw van onze leeftijd, hoogzwanger van een tweeling. Via de gemeente kwamen we hierover te weten omdat de kinderwagen die de minimensen bij opa en oma gebruikte stof stond te happen en een nieuwe bestemming zocht. Ik moest meteen denken aan de middag met de touringcar. Er zijn nog meer spullen verzameld en er worden nog meer spullen gezocht. Voor twee nieuwe helden. Voor toch een fijne start. Een nieuwe generatie, nieuwe hoop op een tijdperk zonder oorlog. Hernieuwde vrijheid.

Dit soort momenten hebben voor mij het begrip vrijheid met rap tempo minder abstract gemaakt. Het maakt je nederig. Dankbaar. Nog bozer ben ik ook nog geworden over het misbruik van dit woord de afgelopen tweeënhalf jaar in ons land. Dit behoeft nu verder even geen uitleg. Dagen als vandaag en morgen, de Nationale Herdenking en Bevrijdingsdag zijn hard nodig om het collectieve besef dat vrijheid iets heel fragiels is waar we met zijn allen aan moeten blijven werken. Wij worden er dagelijks in wakker. Staan er dagelijks mee op en gaan er weer mee naar bed. We staan er niet bij stil, rennen en vliegen door de dag en genieten dus van die vrijheid. Maar even op de pauze-knop drukken, beseffen dat dit leven wat wij als vanzelfsprekend beschouwen plotsklaps kan verdwijnen is een luxe die vele niet hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s