#693 Toch wel naar Anansi!

Op zondag is het altijd even afwachten wat er na het ontbijt met de minimensen op het programma komt. Dit is van meerdere dingen afhankelijk. Niet in de laatste plaats van mijn eigen stemming. Een verkeerd been uit bed betekent vaak dat het eerste uur op die vroege ochtend voelt als een halve dag, in een uiterst geval zelfs als een hele. Of dit bij die mini’s dan ook zo voelt weet ik niet, maar veel energie lijken we op die momenten niet van elkaar te krijgen.

Gelukkig is dit niet iedere zondag het geval en vandaag zeker niet. Al tijdens de laatste boterham wordt er door de kleinste turf ‘boekie lezen!’ geroepen. Zijn zus is het daarmee eens. Voor haar is een boek altijd een goed idee. Nu wordt er hier thuis veel gelezen en zijn er boeken in overvloed, dus enige sturing is daar sinds de geboorte van beiden zeker wel in geweest. De miniman kiest de laatste tijd steevast voor een setje van vier boekjes van Peppa Pig. Ooit op een vliegveld in Shanghai meegepikt toen zijn zus net geboren was. De kleuren, vormen, cijfers en voorwerpen staan dus ook in zowel Engels als Chinees neergepend. Nederlands is ver te zoeken. Maar goed, daar zijn de prenten voor. Geen probleem.

Terwijl de kleinste druk doende is met zijn eigen boekjes, hij leest net zo graag solo als dat hij naar mij luistert (wat ik begrijp), kiest zijn belezen zus voor het boek van Anansi de Spin. Toch al wel een favoriet, maar omdat ik tijdens het ontbijt heb verteld dat we vandaag naar een speciaal feestje gaan, in een grote bibliotheek in Nijmegen, waar ook Coco (van Coco kan het) en Anansi zijn, kiest ze resoluut voor Anansi. ‘Hé Nancy’ roept de kleine man, opkijkend van tussen zijn Peppa-lectuur als hij ons ziet aan komen lopen. Ik lees het verhaal een paar keer met haar, voor we met zijn tweeën richting Nijmegen gaan.

Heel avontuur, snelweg, windmolens, waarvan ze terloops meldt dat daar ook mensen in wonen omdat daar een trappetje en een deurtje in zitten. Een grote brug waar we over rijden en grote boten aan de Waalkade. De bibliotheek is snel gevonden en feest begint met een voorstelling van de bij haar bekende Coco. Ze heeft haar eigen Coco-knuffeltje meegenomen en fladdert met de man op het podium mee. Kleine onderbreking van de theatervoorstelling, want er moet toch echt gepoept worden, maar volgens de kleine dame zelf ‘geeft dit niks’. Ze weet toch al wel dat Coco het echt kan.

We doen wat spelletjes her en der. Opgezet en uitgevoerd door studenten. Het festival waar we zijn aanbeland, speciaal voor kletskoppen is tegelijkertijd ook een groot wetenschappelijk onderzoek. Ze knutselt wat. Houdt voor het eerst een schaar vast en spendeert daarna ruim drie kwartier aan het maken van een berg confetti. In opperste concentratie. Dat ze daarom de voorleessessie van haar favoriet Anansi mist, deert haar bepaald niet. ‘Nee hoor, ik blijf hier, even knippen’. Prima, blijven we hier, knippen.

Opeens is ze uitgeknipt en moet er geluncht worden. Niks mis met die ingeslikte kookwekker van haar. Twee boterhammen met jam achter de kiezen slenteren we verder langs de verschillende spelletjes en hoekjes. We belanden in de peuter- en kleuterboekensectie, waar op dat moment een gitarist liedjes in elkaar draait aan de hand van de wensen van zijn jeugdige publiek. Het boeit de kleine kletskop nog niet een klein beetje. Totale apathie. Een hobbelpaard, of beter een schommelpaard, wat daar ook ergens in een hoekje staat interesseert haar des te meer. Terwijl ze haar zojuist verworven rechten op dit paard ten overstaan van een andere peuter met verve verdedigt (ik sta in een hoekje te grinniken en sla het gade), wordt er vanaf de plaats waar eerst de gitarist zat door een student of een vrijwilliger geroepen dat Anansi zometeen komt!

Wat een geluk, nog een keer Anansi. Ze hoort het zelf ook, terwijl ze de teugels nog strak in handen heeft (zoals altijd eigenlijk) en glundert naar me: ‘Papa Anansi komt toch!’. En ze stijgt af en zoekt een plaats op een van de kussens geposteerd voor de grote stoel waar zo de voorlezer zal plaatsnemen. Degene die het verhaal tot leven komt wekken is degene die dat ook daadwerkelijk heeft gedaan: de auteur! Dus, na een versie van het verhaal, waar mijn variant thuis op de bank compleet door wordt weggevaagd, kan ze zelfs haar eerste handtekening scoren! Het boek moest van haar immers mee in mijn rugzak. En vooruit, anders had ik hem er zelf wel in gestopt. Met rode wangen stapt ze op de schrijver af en kijkt dan verlegen naar mij. Ik vraag of hij wat voor haar wil schrijven. ‘En voor mijn broer’ zegt ze dan zelf. Kletskoppen zijn ze allebei, vaak alleen stil te krijgen door goede verhalen, of door de schrijver in dit geval.

Eén gedachte over “#693 Toch wel naar Anansi!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s