#695 Ik weet pas wat ik zoek zodra ik het vind

Dit is wat ik een paar weken geleden antwoordde aan een vrijwilliger. Deze vrijwilliger had op dat moment dienst in de winkel die ik de laatste tijd een aantal keer per week aandoe. Nooit was ik er voorheen binnen geweest. Of althans misschien ooit eens een keer verdwaald met iemand mee in een ver verleden, want helemaal onbekend was het me niet. De winkel had ik echter nooit in het vizier. Ik had daar ook geen reden toe voor een lange periode van mijn leven. Ik las niet. Of althans niet dusdanig veel dat het op een verslaving begint te lijken.

Boeken kocht ik gewoon nieuw. Af ent toe. In de boekhandel, op het station, op het vliegveld, of via Bol.com. Simpel als dat. Later ontdekte ik de bibliotheek opnieuw. Door toedoen van de minimensen die in mijn leven kwamen. De stapels boeken in huis groeiden gestaag. Ik besloot er zelfs mijn werk van te maken. En op een gegeven moment las ik zonder dat ik er erg in had drie boeken tegelijk. Eentje voor de avonden, eentje voor de ochtenden en nog eentje voor tussendoor, voor de momenten waarop die andere twee eigenlijk niet paste bij het moment of de stemming.

Zo is het eigenlijk nog steeds. Ik lees drie of meer boeken tegelijk, plus vaak nog een verdwaalde poëziebundel die af en toe open gaat. Ik sta er inmiddels weer vroeger voor op. Ochtenden zijn er voor de ideeën, goede of slechte dat maakt niet uit. Mijn hoofd staat dan net aan en consumeert in rap tempo de ideeën en wereldbeelden ooit al eens door anderen neergepend. Mijn hoofd doet later op de dag, later in de week, of op een moment dat ik het al niet meer verwacht de rest. Het brouwt dan van al die eerdergedachte dingen een eigen idee. Een eigen inzicht. Mijn beeld. Denken wordt dat genoemd volgens mij. Het lijkt erop alsof ik nu pas, nu ik net 36 ben geworden, begin door te krijgen wat dat betekent: denken.

De avonden zijn voor de verhalen, de fanatasiewerelden van andere schrijvers, scheppers. Soms zo levendig en echt dat je je de hoofdpersoon waant. Of dan op zijn minst alsof je van een afstandje mag kijken. Verhalen die je terugvoeren naar eigen ervaringen in de stad waar het verhaal zich afspeelt. Pijn die je voelt omdat je ooit iets soortgelijks hebt meegemaakt. Of trots omdat je die situatie heel wat handiger afhandelde dan die fictieve persoon op die volgeschreven pagina’s. Poëzie die ik niet begrijp. Al denk ik niet dat het de bedoeling is dat je dit probeert te begrijpen.

Al die boeken leveren werelden op gebouwd door de schrijvers. Die weer andere schrijvers en hun werelden gebruiken in die verhalen. Nieuwsgierig naar die verhalen blijf ik op zoek. Wil ik meer, groeit de boekenlijst en wordt mijn eigen wereld, de echte wereld met ieder verhaal weer een stukje mooier en groter. Of valt er weer een puzzelstukje op zijn plek. Of rijst er een vraagteken, een drang om iets te weten van iets voorheen totaal onbekends. Die honger te stillen met de aankoop van nieuwe boeken werd een dure hobby. En omdat sommige boeken toch echt in de kast moeten staan voor een nu nog onbekend moment van ‘Ja nu is het tijd voor dit verhaal!’ is dit ook niet helemaal af te vangen met de oneindige collectie van de bibliotheek.

En dus belandde ik bij de tweedehands boekenwinkel in onze stad. En de vrijwilligers die deze winkel mogelijk maken. Wat ik daar zoek? Verhalen die ik tegen ben gekomen in andere verhalen. Werelden waarvan ik heb gehoord dat ze bestaan. Of iets anders. Ik weet het vaak niet. Zoals ik daar zei: ‘Ik weet pas wat ik zoek zodra ik het vind’. Nu pas snap ik dat dit net zo goed geldt voor de winkel zelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s