#698 Miniatuur wetenschapper

De dochter van drie zit op mijn linkerbovenbeen. Ik zit op de grond in haar slaapkamer. Ze duimt. Ze friemelt wat aan haar gele knuffeldoekje. Ik lees voor uit een door haar gekozen boekje. Het is bedtijd. Vandaag viel de keuze op ‘Glutenvrij feestje’, over Teijn, die net als de oudste minimens zelf niet zo goed tegen gluutjes kan. En dat je dat best stom mag vinden soms. En dat je dan toch feestjes kunt geven.

Halverwege het verhaal, wat ze inmiddels beter kent dan ik, merk ik dat haar aandacht verslapt. Hoe vaak ze een verhaaltje ook heeft gehoord, hoe vaak ik het ook voorgelezen heb, op evenzoveel verschillende manieren, ze zit er altijd helemaal in en voorziet het waar nodig van commentaar of probeert iets nieuws te ontdekken. Aan hoe ik het lees, de toon, de snelheid of soms een woord wat er niet hoort. Aan de prenten. Of middels een koppeling aan iets anders wat ze inmiddels geleerd heeft. Een verhaal is nooit hetzelfde. Een situatie is nooit dezelfde. Een rivier is geen moment hetzelfde. Heraclitus wist dit al.

Door deze volle aandacht merk ik het op mijn beurt dus direct als er iets aan de hand is. Nu duurt het meestal even voor ik door heb wat dat ‘iets’ dan is, maar nu kwam het snel aan het voetlicht. Ze keek naar mijn T-shirt. Een vrij nieuw, niet zoveel zeggend, dertien in een dozijn, blauw wit gestreept H&M’tje. ‘Jouw shirt is toch wit en blauw?’ zegt ze verbaasd. Dat klopt denk ik, dat is hij ook, maar ik wil niet bijdehand doen, dus ik wacht nog even wat er nog meer komt. ‘Nu is hij geel met blauw’, volgt er al snel.

Ik kijk er eens naar en ze heeft gelijk. Door de lichtinval van haar kroonluchtertje aan het plafond zijn de witte strepen van mijn shirt deze keer vele malen geler dan ik ze tot nu toe zag. Omdat ik nooit de beroerdste ben om dingen eens goed te mansplainen leg ik haar uit dat wit soms een beetje een andere kleur kan worden door lampen of door de zon. Zoals nu. Ze kijkt me daarop aan met een blik alsof ik zojuist gezegd heb Peppa Pig eigenlijk een beer is. Een inhoudelijke reactie blijft verder uit en we lezen weer verder over Teijn en zijn gluten.

Nog geen bladzijde verder staat ze opeens op, loopt naar de lichtknop en doet haar lamp uit. Het is wat donker nu, maar wel natuurlijker verlicht. Ze loopt terug naar mij en onderwerpt mijn shirt nogmaals aan een grondige inspectie. Ze knikt eindelijk instemmend met mijn hypothese en antwoordt op bevestigende toon ‘Zo, nu is hij weer wit!’. Onderzoek afgerond. Ik kijk wat naar haar terwijl ze de lamp weer terug aan gaat doen en daarna alsof er niks is gebeurd weer plaatsneemt op mijn schoot. Ik kijk van boven wat naar de miniatuur wetenschapper van drie die inmiddels weer geniet van haar duim en haar knuffeldoekje en vraag me af wat we allemaal nog meer samen gaan onderzoeken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s