#703 Levensgenieter

De sous-chef en de oudste minimens waren samen op vakantie afgelopen weekend. Het ging er de hele week al over. De kleine grote was er vol van. Ze ging met mama op vakantie. En dat ging ze inderdaad! Twee nachtjes slapen in een heel groot vakantiehuis waar ook andere mensen in slapen die op vakantie zijn. Een hotel. Haar enthousiasme was aandoenlijk. En aanstekelijk. Ik werd er zowaar af en toe een beetje jaloers van. Ik wil ook wel met mama op vakantie.

Vrijdag stoven ze de oprit af. Hun vrouwenweekend tegemoet in Nederlands kustgebied en het nodige peuterentertainment vooraf uitgekiend en geprogrammeerd. Net als de glutenvrije diner-opties. Een sterk staaltje planning van de sous-chef. Mijn weekend was minder dichtgetimmerd. Mijn mannenweekend. Naast die bijdehante dame die tegenwoordig zonder zijwieltjes fietst, banjert er hier in huis natuurlijk nog zo’n Miniatuur-Bourgondiër door het huis. Dat maakt er dus twee. Een grote en een kleine. We hadden het rijk voor onszelf het hele weekend en namen het hoe het kwam.

Dat betekende eerst een barbecue op vrijdag. Maar, de uitsmijter stond gepland voor de zaterdagavond. Sharp om 17:00 had ik gereserveerd bij de favoriete lokale Italiaan waar hij nog niet zo heel lang geleden liever mijn pizza salami naar binnen schoof dan zijn eigen pizza bianca. Dat was hem te karig. Op de fiets, op de plek van zijn zus, achterop, en met de zonnebril van zijn zus togen we naar het etablissement. Hij was het achterzitje nog niet af of stoof luidkeels voor mij uit het voorportaal van het restaurant in ‘Pizzaaa eeeeeeteeen!’ Recht op de plek af die hij nog kende van de vorige keer. Zoals het een goed stamgast betaamd. Ik mocht wel naast hem op de bank komen zitten zei hij, een kinderstoel had hij niet nodig.

Ik bestelde een IJwit, een glas water voor meneer en twee pizza’s. Een gesprek over hoe de de pizza’s gemaakt worden in de grote oven, zijn glas water wat over tafel gaat, een klein amoureus uitstapje te voet door de hele tent omdat er een vrouwachtige van zijn lengte met een schattig staartje en haar ouders binnen treedt volgen. De pizza’s arriveren en hij brand zoals het hoort bij de eerste hap zijn kleine smoelwerk. ‘Beetje warm!’. Ja, beetje warm, het is een pizza, net uit de oven, wat had je dan verwacht!?. Ik blaas met hem mee en wacht op zijn seintje ‘Ja kanne wel!’. Zodra dat gegeven is genieten we van onze Italiaanse lekkernijen. Ik mag een hapje van hem en hij wil wel een hapje van mij.

Het gevaarte gaat voor driekwart het kleine lijfje in en er wordt in een lijn door netjes gevraagd om ijs aan de serveerster die hem nog herkende van de vorige keer. ‘Mag ik ijsje?’ ‘Dankewel!’ En een ijsje krijgt hij. Wat er dan moet gebeuren hoef ik ook al niet meer te zeggen, want hij pakt mijn portemonnee en loopt alsof de wereld van hem is richting de kassa en meld zich daar: ‘Ikke talen?’ En zo gaat het. Hij haalt de juiste pinpas uit de portemonnee en legt deze (voor de tweede keer, ik was iets te snel zelf, tot groot ongenoegen van meneer) op de pinautomaat. Betaald! Op naar huis, althans, dat is mijn plan. Maar niet voor er nog luidkeels lachend het hele horecaplein buiten over wordt gerend en ik hem met enige overredingskracht achter op de fiets tot bedaren moet brengen.

Twee jaar is deze levensgenieter. Hij stelde nog net niet voor om nog een afzakkertje te doen bij de aangrenzende kroeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s