#704 Ziekenboeg

Van een buurtfeestje met lolly’s in de regen gisteren, naar een valse start deze ochtend. De oudste minimens lag al de hele nacht tussen ons in. Want: ziek. En als je ziek bent is het fijn om bij mama en papa te liggen. Hoewel ik ooit toch prima kon slapen met een minimens in bed, lijk ik dat inmiddels een beetje verleerd. De vorige keren deed ik geen oog dicht en ben ik dus ook maar op de bank gaan liggen om toch nog een beetje slaap te pakken. Misschien komt het omdat de jongste minimens het meestal te leuk vindt om überhaupt nog te gaan slapen en in de klim- en speelstand schiet bij ons in bed. Ook midden in de nacht. Dus na twee uur een beetje tevergeefs achter elkaar aan vangen en pogingen om de kleine Bokito tot rust te manen resulteren dan in een natuurlijke uitputtingsslag die ervoor zorgt dat hij na die tijd dusdanig moe is en weer terug naar z’n eigen bed kan. En wij elkaar en de wekker even aankijken en tot de conclusie komen dat we nog zeker drie kwartier kunnen slapen. Feest.

De oudste minimens had er de laatste keren een handje van om overdwars te gaan liggen, en met haar voetjes af te zetten tegen mijn rug. Nu lukt het haar nog niet om die kleine 100 kilo uit bed te krijgen op die manier, maar erg slaapbevorderend is het ook niet bepaald. Maar, de grootste reden dat ik er niet meer zo aan gewend ben is omdat het gewoon nooit vaak gebeurt, of überhaupt gebeurd is. Ik heb talloze nachten doorgebracht aan hun zijde, op hun kamer, op de grond, op een klein matrasje, op de stoel, overal. Maar nu slapen ze allebei prinsheerlijk in hun bedjes. Behalve dus als ze ziek zijn.

Ik stapte dus niet geheel fris en zeker niet fruitig uit bed. En de eerste fittie ontstaat aan de ontbijttafel, waar de jongste pertinent op de stoel van oudste wil en de oudste het daar absoluut niet mee eens is. Ik ben het met beide niet eens en zet de jongste met wat gechagrijn op zijn eigen zetel. Drama op de donkere zondagochtend. Tranen all over the place. Na dit heerlijke ontbijtje, wat voor mij uit niet meer bestaat dan een sloot donkerzwarte koffie, zetelen we ons op de bank. Want: ziek zijn is filmpjes kijken. Ook overdag. Dat was vannacht al even veiliggesteld door de oudste. Want dat soort dingen worden fijntjes opgeslagen in het collectieve minimensen-geheugen. En voor mij ook prima, want ik ben zelf ook niet vooruit te branden. Kan moeilijk aan die tweeënhalve biertjes liggen van tijdens dat zelfde lolly-feestje gisteren. Zodra de sous-chef beneden is besluit ik toch maar weer een corona-testje tevoorschijn te toveren, want er is wel erg veel snot opeens ook.

Het duurt niet lang voor de twee streepjes in beeld komen. Het is weer een keer raak. Past wel bij de overgang naar de herfst en deze toch al ‘ziekenboeg-zondag’. De rest van de dag schijnt de zon buiten en binnen gelukkig ook. Peppa-big-marathons, spelletjes, boekjes en een gezamenlijk middagdutje met alle huisbewoners. Ik uit voorzorg deze keer toch maar even op de bank.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s