#691 Directeurs zijn mannen papa

De oudste mini begint zo links en rechts kennis te maken met de wereld van de grote mensen. Ze vangt er in ieder geval zo nu en dan wat over op, slaat dit ergens op om het dan later, vaak wanneer ik er niet op bedacht ben, perfect getimed weer uit de kast te trekken. Regelmatig moet ik goed nadenken wat ik voor respons geef op de filosoof van drieënhalf jaar, want vaak is er geen speld tussen haar argumentatie te krijgen. En de keren dat ik het mezelf er makkelijk vanaf heb gemaakt met een simpel ‘nou gewoon daarom’ krijg ik al een jaar keihard terug in mijn gezicht, ‘Daarom is geen reden papa’. Tegenwoordig zelfs gevolgd met een ‘dat weet je toch wel!?’.

Nee deze leid je niet zomaar om de tuin. Ook in gesprekken mengt ze zich regelmatig als er iets niet strookt met haar beeld van de wereld, met wat ze tot nu weet of heeft gehoord van de ‘grote’ mensen om haar heen, of wanneer ze dit juist even wil checken. Toen haar broertje, ergens dit weekend, zittend aan de eettafel een nogal bijdehand gezicht trok en me behendig dirigeerde om toch vooral heel snel zijn drinkbeker aan te geven waar hij zelf niet bij kon, reageerde ik met de opmerking ‘nou lukt het directeur!?’.

De minimens aan de andere kant van de tafel slingerde meteen een vraag op tafel waarin nogal wat besloten ligt: ‘Directeurs zijn toch mannen papa?’. Verrast door deze opmerking, want dit hoor ik mezelf, of de sous-chef niet zo snel zeggen, antwoord ik haar dat ook meisjes directeur zijn en dat op papa’s werk én op mama’s werk er een meisjes-directeur is. En dat zij ook directeur kan worden later. ‘Of danseres’ voegt ze er zelf snel aan toe, of ‘Albert’, wat hier in huis synoniem staat voor bouwvakker. Onze aannemer heet namelijk Albert en sinds de laatste verbouwing hier zijn alle bouwers dus ook ‘Alberts’ en ze wil regelmatig later zelf ook ‘Albert’ worden.

Het kan allemaal, maar blijkbaar is het kleine wereldje waarin ze zich nog maar begeeft nu al vol van rondzwervende vooroordelen en stereotypes. Gelukkig neemt ze zoals ik al zei niks zomaar voor waarheid aan, van niemand niet en mogen wij meestal ook nog een kleine duit in het zakje doen voor ze haar eigen oordeel velt. Snel van tafel af, nagels lakken, want dat had mama beloofd. ‘Ook naaffels lakke’ roept de andere kleine directeur vanaf zijn kant van de tafel. Ja ook nagels lakken. ‘Nagels lakken is voor meisjes’ zegt zijn zusje, ‘dat zeggen ze bij de kindjes’, oftewel: de opvang. Niet te lang over lullen, lakken die teennagels, allebei de mini’s, mama was al voorzien en de kleine teen aan mijn linkervoet is nu ook mooi paars.

Directeuren dragen nagellak, welk vakje ze ook aankruisen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s