#699 Iets wat ik kon doen

Ik kwam thuis aan op de fiets. Die zette ik meteen in de schuur. Die stond al open want op woensdagen wordt er meestal geklust. Door opa. Ik was als eerste terug van ons bezoek aan het ziekenhuis om de hoek. De sous-chef en ik waren daar met de oudste minimens. Die heeft coeliakie en het was tijd voor een check. Uitslagen van het inmiddels al zoveelste bloedonderzoek waren binnen en ze mocht weer even op de weegschaal en langs de meetlat. In een jaar tijd is ze getransformeerd van een bijna vel over been en teneergeslagen schim van een peuter, naar een goed gevulde flierefluiter vol energie en constante eetlust. Fijn om te zien dat alle lijntjes en grafieken die ombuiging ook laten zien op het computerscherm van de kinderarts. We mogen nog wel een keertje extra terug de komende maanden, want een van de waardes van haar schildklier waren niet helemaal in de haak. Niks van te zeggen nog. Keertje extra bloed prikken en checken. So be it.

Terwijl ik uit die situatie stap en vanuit de schuur naar binnen wil lopen, zie ik een doosje staan op de tuintafel bij de achterdeur. Niks bijzonders, daar worden wel vaker pakketjes neergezet door de bezorgers die hier voor een dichte deur staan, of door ons zelf, uit luiheid of omdat we eigenlijk met iets anders bezig zijn terwijl we het pakketje aannemen. Ik zag het bruine kartonnen doosje staan en wist direct wat het was. Sterker nog, ik had op de fiets al gehoopt of verwacht dat het er zou staan. Afgelopen maandag heb ik de bijzondere inhoud besteld en had het online bestelformulier al aangegeven dat ik het woensdag, vandaag dus, thuis kon verwachten.

Ik maak het open, vol nieuwgierigheid naar of het echt zo geworden is zoals ik het heb ontworpen en afgestemd met de eigenaar en haar tolk. Vijftig kaartjes zitten erin het pakketje. Mooie kwaliteit vierkante dubbelgevouwen kartonnen kaartjes met daarop de aankondiging van de geboorte van een tweeling. Twee jongetjes. In Nederland bekend als een geboortekaartje, ik hoef dit verder niet uit te leggen. Hier is deze traditie alom bekend. En dit is niet overal ter wereld zo. Dit wist ik niet toen ik met het idee liep en voorstelde om, net als voor onze eigen twee mini’s een dergelijk kaartje te ontwerpen en te laten drukken voor iemand die dat misschien wel zou kunnen gebruiken. Gewoon omdat ze hier pas net is. Net woont. In dat zelfde ziekenhuis waar ik net vandaan kom. In een leegstaande vleugel van dat gebouw. In een land dat ze voorheen waarschijnlijk alleen kende van een keer een verdwaald nieuwbericht op de nationale televisie, of van een topografielesje op de basisschool. Geen idee, ik heb het haar nog nooit gevraagd.

Ik heb haar eigenlijk alleen maar gevraagd wat voor spullen ze nog kon gebruiken voor haar twee aanstaande jongens. Kleding, hydrofiele doeken, speelgoed, maxi-cosi’s, draagzakken, dat soort werk. Die spullen hebben we een tijdje terug onder onze vrienden, kennissen en familie allemaal verzameld en daar gebracht. Ze was er erg blij mee. Voor ons een kleine moeite. En later dus dat idee van een geboortekaartje. Dat wilde ze wel, dat leek haar erg mooi! Toen ze hier op een zaterdag ergens in mei of juni, ik weet het niet precies meer, hier bij ons thuis op de bank zat samen met haar tolk, begreep ik pas dat ze compleet onbekend was met dit fenomeen. Het geboortekaartje. In haar land was dat geen traditie, geen gebruik. De sous-chef haalde daarop een tas met alle bewaarde geboortekaartjes van onze dierbaren van de afgelopen jaren uit de kast en ze bewonderden ze allemaal een voor een.

Ze wist wat ze wilde, subtiel de Oekraïense vlag en de Nederlandse vlag ergens verwerkt, had een aantal voorbeelden die ze mooi vond en ik dus kon aan het werk. Een ontwerp maken aan de hand van die wensen, wat voorbeeldtekst erin voor als de tweeling straks echt geboren zou zijn en de kaart verder gevuld kon worden met alle juiste informatie. Daarna was het wachten. Een maand geleden werden de boys geboren. Gezond en wel heb ik vernomen. Het contact gaat altijd via haar tolk. De welkomsttekst wilde ze pas schrijven zodra ze de jongens had gezien. Ik begreep dat. Deze tekst heb ik nog verwerkt, in twee talen, en nu zijn ze er dus. De kaartjes voor een tweeling geboren in een vreemd land, een vreemde stad, met mensen die een vreemde taal spreken. Hun vader nog altijd in Oekraïne. Net als ik een vader van jonge kinderen. Een vader op afstand. Een vader vol onzekerheid over zijn eigen leven, in de wetenschap dat zijn vrouw ongeveer 2.000 kilometer van hem vandaan het leven heeft geschonken aan twee van zijn zonen. Broertjes van zijn dochter en andere zoon.

Het maakt me klein en nederig dat ik dit heb kunnen doen. Ik kan alleen maar hopen dat het iets bijdraagt. Iets kleins. Een nieuwe traditie misschien wel? Of misschien wel niks. Ik weet het niet. Ik zal zo een berichtje sturen dat de kaartjes binnen zijn en afstemmen wanneer ik ze kan komen brengen. Daar in dat ziekenhuis hier om de hoek. Dat ziekenhuis met zijn vele functies. Het ziekenhuis waar het ene kind komt voor regelmatige bloedcontroles en dan met haar vader en moeder weer naar huis fladdert. Het ziekenhuis waar het andere kind geboren wordt, samen met zijn broertje, zonder enig idee of ze hun land, hun vader, hun vaderland ooit zullen zien. Ik hoop dat wij met zijn allen, degene die alles hebben, dat af en toe kunnen blijven inzien en van daaruit iets kunnen ontwaren wat we voor anderen, die dat misschien wat minder, of wat veel minder hebben, kunnen betekenen. Welkom jongens! Welkom in de wereld. Welkom in de tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s