#716 Ruimte scheppen

Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik ben gehecht aan ruimte. Alle soorten ruimte. Ruimte in huis bijvoorbeeld, wat tegenwoordig nogal een uitdaging is met rondslingerende speelgoedauto’s, stapels voorleesboekjes, en bergen knuffels naast het toch al aanwezige klimhuis midden in de woonkamer. Iedere dag gaan we meermaals als een soort bezemwagen met zijn allen door het huis om plaats te maken. Voor een nieuwe speelronde vooral. Dat wel.

Ruimte om te kiezen ook vooral. Om niks te doen bijvoorbeeld. Of juist heel veel. Ruimte in mijn hoofd. Is dat echte ruimte? Of zit dat vooral, nou ja, in je hoofd. Om die specifieke ruimte te beschermen heb ik een afweermechanisme ontwikkelt. Als me een vraag wordt gesteld, waar ik niet eens goed naar luister, of niet helemaal van in de gaten heb wat er van me wordt verwacht, maar waarvan ik wel een snelle inschatting maak dat het me tijd gaat kosten op een tijdstip dat ik eigenlijk al gereserveerd heb voor iets anders (bijvoorbeeld: niks), kruipt mijn brein terug in de loopgraven. Gevaar ligt op de loer.

Het enige wat er dan vaak nog uit mijn mond komt is: ‘nee!’, of een wat uitgebreider ‘nee, daar heb ik geen zin in’, of soms in vragende vorm ‘moet dat echt vandaag?’, het antwoord al wetende. Wat ik ook weet is dat ik na een korte interne evaluatie meestal snel naar die witte vlag grijp en al zwaaiend die modderige loopgraaf weer uitklim. Het besef dat een samen een dakkoffer uitzoeken en daar heel even over praten geen zes weken hoeft te duren daalt dan vanzelf in. Want die dakkoffer is na de laatste nou-dat-past-maar-net-ervaring tijdens een minivakantie met twee minimensen meer een must dan een luxe. Ruimte! Ook op het dak van de auto.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s